V de Vendetta

V de Vendetta é unha adaptación ao cine da novela gráfica V for Vendetta escrita por Alan Moore e ilustrada por David Lloyd.

Título orxinal:    V For Vendetta

Duración:    132 min.

País:    Estados Unidos

Director:    James McTeigue

Guión:    Andy Wachowski & Larry Wachowski (Cómic: Alan Moore)

Música:    Dario Marianelli

Actores principais:    Natalie Portman, Hugo Weaving

Produtora:    Warner Bros. Pictures / Vertigo DC Comics / Silver Pictures

Xénero:    Ciencia ficción | Cómic. Política

Web Oficial:    http://www.vforvendetta.com

Sinopse: A película plantexa unha distopía na que Inglaterra é gobernada por un réxime fascista e ultraconservador. Un home agochado baixo a máscara de Guy Fawkes (un dos conspiradores que pretendeu derribar o Parlamento inglés na Conspiración da Pólvora) e que se fai chamar V será o encargado de levar a cabo unha serie de accións coas que pretende devolverlle a liberdade ao pobo facendo estalar unha revolución contra o goberno fascista. 

É a terceira vez que vexo a película e segue parecéndome magnífica. Se cabe, ás veces con ideas un tanto confusas pero que logo cada un persoalmente pode desenrolar e iso é o bó, que déixache a porta aberta para que ti  saques as túas propias conclusións. Isto podemos velo por exemplo ca similitude entre un terrorista e un liberal ou revolucionario, neste caso encarnado por V pero cuxas figuras van unidas en moitas ocasións.
Á marxe de que sexa unha película de ciencia ficción danos unha idea de como é un réxime fascista. Gústanme as ideas relacionadas ca liberdade que plantexa e como as explica, estou desexando ler o cómic. 

Os piares básicos de calquera sociedade democrática son os revolucionarios ideais de liberdade, igualdade e fraternidade. Un dos aquí tratados é a liberdade dos cidadáns controlados polo Goberno e a influencia dos medios de comunicación. 

Moita xente estaría disposta a renunciar a súa liberdade en prol da súa seguridade. Isto acontece ás veces en épocas de crise nas que a nación está en perigo, por exemplo tras unha serie de atentados, situación que gobernos e empresas empregan como excusa e preséntanse como a única salvación para o país. Pero no suposto dun modelo de goberno deste tipo, a pesar de que o pobo gozaría dunha maior seguridade, perdería moitos dos seus dereitos. 

O papel dos medios de comunicación neste sentido ten gran importancia. Eles son os encargados de informar aos cidadáns das noticias do mundo, de denunciar as inxustizas... e facelo sempre dende unha perspectiva obxectiva. Na película podemos ver como a única canle de televisión está desinada polo líder, pensada para estar en todo momento, en cada fogar e baixo calquera circunstancia. O que reflexa isto é que o mellor modo de chegar aos fogares é mediante os medios de comunicación xa que preséntase como a voz da verdade. Unha voz que pode ser manipulada e que conleva a perda de confianza nos medios, algo que actualmente está pasar co tema dos políticos e diferentes escándalos e que contribúen a perda de confianza nos medios o cal non os beneficia a eles nin aos propios usuarios.

Todas estas ideas están expresadas na película e axúdanos a comprender unha sociedade na que o Goberno ten o poder absoluto sobre a pobo e os medios de comunicación están manipulados, unha sociedade indisexable. Aconsello vela a todo o mundo.

Spam e estafas en internet

Chamamos spam ás mensaxes non solicitadas, non desexadas ou de remitente descoñecido, polo xeral de carácter publicitario e que perxudican ao receptor. 

Os spammers son individuos ou empresas cuxa función é enviar este correo non desexado. O primeiro que deben facer para levar a cabo a súa actividade é conseguir largas listas de mails. Algunhas das principais fontes onde obter correos son: 

1. Sitios web nos que figura a dirección do creador e a dos seus visitantes.
2. Cadeas de mensaxes (estreitamente relacionadas cos bulos) que os usuarios adoitan reenviar sen ocultar a súa dirección. 
3. Páxinas nas que se solicite o teu correo para obter algún tipo de servizo ou descarga.
4. Entrada ilegal en servidores.
5. Por ensaio e error: xéranse direccións e compróbase se a mensaxe chegou.

Unha vez que teñen estas listas, o seu traballo é bastante doado, xa que utilizan programas que envían a mesma mensaxe a todas as persoas das listase que perxudica ao receptor. 

Aquí amosamos algúns exemplos de estafas en internet: 

• A estafa nixeriana: Consiste en ilusionar á vítima con moito diñeiro, que realmente non existe. Á vítima se lle persuade para que pague unha suma de diñeiro por adelantado como condición para acceder á fortuna. Isto o conseguen facéndose pasar por alguén que se atopa nunha situación comprometida e delicada e que ten moito diñeiro no banco pero que non pode retirar por X motivo, de forma que solicita a axuda da vítima para poder sacar o diñeiro prometéndolle un porcentaxe da riqueza. 

• Os anuncios de cans: esta estafa consiste en ofertar animais de compañía coma perros, gatos ou algo con gancho, a  baixo coste ou incluso regalados, tendo que abonar previamente o importe dalgún gasto como por exemplo o trasnporte. 

• A scrammer rusa: neste caso a estafa esta posta en boca dunha muller rusa que agocha o rostro dos estafadores. Encarnados no papel de muller finxen interesarse por un home ao que lle pide axuda e diñeiro para poder saír do país e ir con el a vivir xuntos e ser felices. A xente segue picando e as vítimas poden chegar a perder miles de euros.

• O phising: consiste na suplantación da imaxe dunha empresa ou entidade públicas, coñecidas e fiables co obxectivo de obter datos, claves, números de contas de crédito, etc. O malo deste tipo de estafa é que pensamos que nos atopamos ante o organismo oficial cando non é así. 

Que responsabilidade ten o usuario estafado nestas estafas?

Os usuarios, primeiramente teríamos que estar ben informados e de ser o caso que nos sucedese algo así primeiro ir a web, buscar e comparar xa que é posible estar ante un tipo de estafa xa coñecida. Esto debería ser o primeiro que hai que facer e o que ás veces non se fai por vagancia.

Por outra parte, no caso de que caerás na estafa, e entendendóo sempre dende o punto de vista da persoa afectada que pode sentirse avergoñada, o máis recomendable é denuncialo, para así poder evitar que o caso se repita en máis usuarios.

Deste xeito, ao meu parecer nada máis que engadir, obviamente a culpa non é dos usuarios pero si temos responsabilidade e nas nosas mans está a posibilidade de frealo.

Bulo ou hoax

Un bulo (hoax en inglés) ou noticia falsa, é un intento de facer creer a un grupo de persoas que algo falso é real. Utilízase moito no ámbito de internet para designar os mensaxes deste tipo que moitas persoas reenvían aos seus contactos pensando que son certos.

A finalidade dos bulos é captar direccións de correo electrónico para enviar correo masivo, virus, máis bulos, malware, etc.

As características básicas dos bulos son:

• Adoitan ser anónimos, non citan fontes ou fontes imprecisas cuxa autenticidade pódese comprobar. 
• Non están firmados para evitar repercusións legais. 
• Carecen de data de publicación e están escritos de xeito atemporal para que permanezan máis tempo na rede. 
• Escritos en castelán neutro para a súa maior difusión e están mal redactados.
• Teñen un gancho para captar a atención: escándalos, inxusticias, interés monetario, de medo, referentes a salud, cadeas de sorte, lendas urbanas... O que ás veces leva a envialos "por si acaso".
• Conteñen unha petición de reenvío, co pretexto de evitar a mala sorte, para concienciar a outros, para que máis xente axude, etc. 

Algún dos exemplos máis recentes de bulos son:

1. Exemplo de Whatsapp no que se alerta sobre que pronto será de pago e que se reenvías a mensaxe a un certo número de contacto podes librarte. Completamente falso, un bulo típico cuxo gancho o motiva un incentivo económico e que provoca esta cadea de mensaxes.
2. Exemplo do teléfono móbil no que recibes unha chamada telefónica e en vez de ver o número do   que realiza aparece a palabra desconocido. Ao aceptar ou rechazar a chamada, dita persoa terá aceso a túa SIM, poderá duplicala e chamar dende a cárcel. Obviamente, falso tamén. 

Que facer no caso de recibir un bulo?

Se nos chegase algún mensaxe deste tipo o mellor e ignoralo ou borralo canto antes, e se cabe, avisar a persoa que cho reenviou sobre os perigos que conleva.

De todos xeitos, pode darse o caso de que estemos ante un bulo pero non o teñamos moi claro. En dito caso, o mellor é escribir no buscador "hoax" seguido do asunto do bulo e nas páxinas atopadas atoparemos ou non argumentos e pistas que nos dirán se nos atopamos ante un bulo ou se realmente é unha mensaxe verdadeira.

Licencias Creative Commons

Creative Commons é unha corporación sen ánimo de lucro que ofrece aos autores a posibilidade de que as súas obras non queden automáticamente baixo a proteción de copia senón que permite regularlos, mediante unha serie de licencias:

	Recoñecemento (Attribution, BY): En calquera explotación da obra autorizada pola licencia  será  necesario recoñecer a autoría.
	Non Comercial (Non commercial, NC): A explotación da obra queda limitada a usos non comerciais.
	Sen obras derivadas (No Derivate Works, ND): A autorización para explotar a obra no inclúe a transformación para crear unha obra derivada.
	Compartir Igual (Share alike, SA): A explotación autorizada inclúe a creación de obras derivadas sempre que manteñan a mesma licencia ao ser divulgadas.

Estas licencias poden combinarse entre sí para crear a que se adapte ao teu criterio. Non están en contra do copyright, tan só pretenden dar a opción aos creadores de decidir a qué licencia están suxeitas as súas obras e por tanto ceder algúns dereitos, mantendo ou non outras condicións, a opción de ‘Algúns dereitos reservados’ ou incluso ‘Sen dereitos reservados’.

O máis importante aquí é non confundir conceptos. Os dereitos de autor son algo moi positivo, certo é que antes da aparición das patentes, auténticos xenios como Da Vinci pasaron desapercibidos para a sociedade da súa época porque daquela, o seu traballo non tiña recoñecemento ou algún tipo de compensación. 

Deste xeito, a protección da propiedade intelectual preséntase coma promoción do progreso da ciencia e das artes, e así é. Pero tan só é un dos camiños que poden seguirse para promover as ciencias e o arte, xa que os autores de obras e descubrementos teñen o dereito a decidir se queren que o seu traballo sexa privado ou compartilo cos demais gratuitamente.

A primeira vista pode parecernos algo que careza de importancia porque todos rematamos por saltar as licencias do copyright pero a cousa varía cando saímos de España ou cando estamos a falar da patente dun medicamento que poida salvar milleiros de vidas e ao que moitos non teñen aceso polo seu elevado coste que non se correponde co seu valor real senón coa patente que o acompaña. 

O caso anterior, quizais máis chamativo, é o mesmo ca o das películas ou a música pero con distinto impacto. Dicir unicamente, que paréceme unha alternativa moi creativa e outro camiño máis, o que non significa que sexa o único ou o que hai que seguir pero si velo coma unha opción e abrir a nosa mente a un concepto de propiedade distinto. Poño un vídeo sobre Creative Commons e o enlace a súa páxina.

Para máis info: Creative Commons

Cando baixo unha peli por internet, ou a vexo en páxinas tipo pelisyonkis, estou infrinxindo a lei?

A lei permite descargar películas por internet sempre e cando sexa sen ánimo de lucro e perxuicios a terceiros.

A antiga lei era moito máis fexible pero ca reforma e a nova li SINDE, nos atopamos ante esta situación na que sería delito se se actúa con ánimo de lucro ou en perxuizo dun terceiro. De todas formas tampouco ten demasiado efecto porque dado o caso de que haxa un dano patrimonial intentaríase chegar a un acordo ca Comisión de Propiedade Intelectual do MInisterio de Cultura, recibirías un aviso e como última opción serías levado a xuízo.

En calquera caso, en relación co tema que falábamos antes, as compañías cinematográficas, discográficas e demais están a darse conta de que o sistema actual non funciona moi ben e que a xente seguirá saltándose as licencias, sendo as webs que facilitan esta información as que obteñen beneficios grazas á publicidade, motivo polo cal ao mellor deberían pensar cara onde enfocar os seus negocios para que a xente disfrute das súas obras pero sen que os artistas deixen de obter un beneficio polo seu magnífico traballo. 

O retoque fotográfico

O retoque fotográfico é unha técnica que permite modificar imaxes e obter versións distintas da orixinal, totalmente modificadas. 

A pesar de que antes non se contaba coa posibilidade de retocar as imaxes dixitalmente, aos fotógrafos non lles faltou inxenio para utilizar outras técnicas que lles permitiran modificar fotografías. Esta práctica levábase a cabo especialmente en países con rexímenes totalitarios que nos deixas exemplos coma estos:

Nesta imaxe borrouse a imaxe de Trotski, despois de ser acusado de violar a disciplina do partido, ser destituido e expulsado da URSS.

Na imaxe da dereita, vemos a Franco en Hendaya nun encontro con Hitler. A diferenza é que na segunda ten os ollos abertos e na fotografía orixinal tiñaos pechados.

O destacable destes exemplos non é a técnica empregada, aínda que tamén, senón da controversia que conleva e o uso que se fai dela. Simplemente con entrar na wikipedia pódese ver do que estou a falar: 

Efectivamente o retoque ten moitas vantaxes pero cómpre facer algunhas anotacións. 

O primeiro que deberíamos facer é diferenciar entre publicidade e medios de comunicación. 

• No referente a publicidade, se podería dicir que non o vexo de todo mal. Á fin e o cabo, a misión dos publicistas é vender e non paréceme mal o uso de imaxes retocadas sempre e cando sexamos informados deste. Cando a sociedade esté completamente concienciada do emprego de imaxes retocadas e se acostume a elas non debería haber maior problema, xa que sendo consciente do que te están amosar, ti es responsable do que despois fagas sabendo que a imaxe que ves non é real pero o producto si e basándote nisto, decidir se o mercas ou non. Aínda así non é un tema e do que hai bastante polémica. Aquí adxunto un exemplo do que podería ser unha imaxe retocada con fins publicitarios e o enlace dunha noticia sobre un problema ca publicidade e os retoques.

Ir a: Vetan un anuncio de Julia Roberts en Reino Unido por exceso de ‘retoques’

• No referente aos medios de comunicación debería deixar de chamarse retoque e chamalo manipulación. Unha das bases de calquera sistema democrático é a independencia dos medios de comunicación, é dicir, non deben estar suxeitos a calquera ideoloxía e deben ser completamente libres. Unha loita que se perseguiu moitos anos para poder gozar dunha información veraz e de calidade, e que polo que a min respecta debería seguir sendo así. Unha cousa é falar de publicidade e outra de información, da realidade, no que non cabe distorsión posible. Aquí un exemplo desta manipulación, na que o periódico La Prensa, de Honduras decidiu eliminar o sangue dun ferido pola, pola simpatía entre o diario e o Goberno hondureño. Tamén adxunto outro enlace con algúns exemplos de manipulación na prensa. 

Ir a: 10 bochornosos ejemplos de manipulación en fotografía de prensa

Tan só engadir que esta é a miña opinión, pero que o tema está aberto a debate e que non é fácil opinar respecto a el, xa que entran en xogo demasiadas variables. En calquera caso cómpre falar do tema para intentar alcanzar o punto en que todos estemos satisfeitos: deixando traballar aos publicistas pero sen publicidade engañosa e disfrutando dunha información real e de calidade. 

Novas redes sociais

Ao igual que cando escoitamos sistema operativo adoitamos pensar en windows, cas redes sociais pasa o mesmo e pensamos en twitter ou facebook. Pero o certo é que existen unha chea de redes sociais interesantes e especializadas como as seguintes. 

Pinterest: é unha rede social na que os usuarios poden compartir as súas imaxes, permitindo organizalas en coleccións temáticas por taboeiros. Nestos espazos personalizados, podes ter as túas imaxes ademais das que podes "re-pinear" ou darlle a me gusta e engadilas así, as túas coleccións. 

O obxectivo principal de Pinterest é conectar a persoas con intereses comúns e que así poidan compartir as súas imaxes e ideas. Paréceme moi interesante neste sentido xa  que sempre atopas algo novo para probar e algo que xa coñeces e do que te decatas que alguén máis coñece. 

Esta é unha rede bastante nova pero que está tendo moi boa acollida e que está experimentando unha gran entrada de novos usuarios que buscan outras alternativas as clásicas redes. 

Linkedin: Esta é unha rede dun carácter moito máis serio xa que está enfocada ao mundo laboral. Lanzada en maio de 2003 non é tan nova coma a anterior, e se cabe tampouco é tan popular pero ofrece grandes posibilidades respecto o mundo de negocios. 

Nesta web, creas o teu perfil que é coma unha carta de presentación, un curriculum no que podes incluir os teus estudos, experiencia, idiomas... Podes crear grupos e invitar os teus coñecidos, o que xunto co teu perfil permitirache acceder a posibles ofertas de emprego, estar en contacto con persoas do teu sector, indicar en qué estas interesado, etc. 

Esta é por tanto, unha páxina interesante e útil, en especial nos tempos que corren, e que plantexa unha nova forma de atopar traballo e magnifica as posibilidades no mercado laboral. 

O Besbello Saltón

O Besbello Saltón é o nome da revista que se publica no noso instituto. Todos os anos faise un concurso ao que se presentan distintos alumnos cos seus deseños e elíxese un gañador que ten o privilexio de que o seu debuxo ocupe a portada da revista. Tradicionalmente o debuxo realízase a man pero dada a importancia das novas tecnoloxías na sociedade, este ano decidiuse que tamén se podería participar, noutra categoría, cun deseño a ordenador. Aquí deixo o meu deseño, a ver se hai sorte. 

Reportaxe gráfico: Parque da Bouza

O seguinte video é o resultado da unión das fotografías que tomamos nunha saída ao parque da Bouza. Este é un precioso parque de Coia, polo cal se loitou moito para que non fose destruido e finalmente así foi. 

Dado que hoxe todos podemos disfrutar deste precioso parque, este vídeo está dirixido a resaltar un dos seus mellores aspectos, a variedade de cores que por mor da primavera xa se poden apreciar. 

GIMP 7: Gif animado

GIF (Graphics Interchange Format) é un formato gráfico utilizado para imaxes e animacións. Neste caso o que temos é unha animación que fixemos coa axuda do GIMP. Para conseguilo o que tivemos que facer foi abrir co programa as imaxes, ordenalas da forma desexada e despois guardalo e formato gif, e aquí está o resultado: 

GIMP 6: manipula a foto do IES

O último traballo que realizamos en TIC consistiu na manipulación da foto do noso instituto. No meu caso eliminei a farola e dúas ventás. A continuación aparecen as dúas imaxes: orxinial e modificada, para poder apreciar mellor as diferenzas. 

GIMP 6: Pon o teu nome ao IES

Neste exercicio realizado co GIMP collemos unha foto do noso instituto e cambiamos o nome de Alexandre Bóveda polo noso. Isto o fixen coa axuda da ferramenta de clonado e aquí amoso o resultado. Quen sabe se algún día terei un instituto co meu nome, por agora confórmome coa foto. 

GIMP 5: Encher letras con imaxe

Este o resultado do traballo que fixemos en TIC a semana. Neste caso, consistiu en crear un título provisionario para o noso documental, que no noso caso versará sobre os soños; enchendo as letras cunha imaxe de fondo. 

Desta vez escollín para enchelas, unha fotografía de Philippe Halsman na que aparece Salvador Dalí, considerado un dos máximos representantes do surrealismo. Motivo polo cal, o escollín para facer referencia ao mundo onírico ao que se referían as súas obras. 

GIMP 4: Colorear imaxes

Este é o resultado do que fixemos en clase de TIC o outro día. O exercicio básicamente consistía en colorear os ollos e fociño deste gato, unha vez máis coa axuda do GIMP, e así o fixemos, espero que vos guste. 

GIMP 2: IES Alexandre Bóveda

Hoxe tamén publico esta foto do noso insituto editada no GIMP, na que escribín o nome do centro no seu tellado facendo uso das ferramentas que nos proporciona o programa como a rotación ou o cambio de perspectiva. Espero que vos guste! 

GIMP 1: Logotipos

Dende comezos de trimestre, nas clases de TIC estamos traballando cun novo programa, o GIMP que permite a edición de imaxes dixitais; algo así como o coñecido por todos, Photoshop. Eu persoalmente, teño traballado con este último e é sabido que é un excelente programa. Máis aínda así creo que está ben coñecer estoutro sobre todo para os que non somos profesionais e non buscamos unha ferramenta moi complexa, ao que cabe sumar que o programa é libre e gratuíto para todos e cada un de nós. Aquí publico os tres posibles logotipos que servirían como cabeceira do meu blog. 

Espero que vos gusten. 

Tipo: fundido

Resolución: 884x201

Tipo: libro de cómic

Resolución: 692x142

Tipo: texturizado

Resolución: 1344x275

Video IV: Chiste

Este video é o resultado da proposta que se nos fixo en clase sobre gravar unha entrevista utilizando a regra dos tercios e mantendo un encadre duns 30º respecto ó entrevistado. No noso caso, o compañeiro Pedro, xa coñecido por outros videos decidiu contarnos un chiste. Conseguirá sacarche unha gargallada?

Video III: Storyboard

Este tipo de videos recibe o nome de storyboard. Que é un storyboard? Vexamos, é unha planificación mediante un conxunto de ilustracións en secuencia que se adoita facer antes dunha gravación e que nos serve para coñecer os detalles máis importantes. Neste caso, nós fixemos un no que un mozo dalle unha patada a un balón de baloncesto e consegue encestar, aproveitando que podemos xogar coas imaxes para que pareza real. Tras unir todas as imaxes e engadirlle música, este é o resultado:

Video II: Historia de amor, segunda parte

Para facer este video utilizamos a secuencia da entrada anterior e a unimos con outra nova, ca que garda unha relación temporal, e que nos conta como remata esta historia de amor de dous xoves. Aquí a tedes, que vos guste!

Video I: Historia de amor

Nesta entrada atopamos un video, coas súas respectivas modificacións ao engadirlle distintos filtros no editor de Youtube. O corto mostra unha secuencia única na que un mozo e unha moza se enamoran. O video foi gravado no noso instituto por min, interpretado polos meus compañeiros Pedro e Carla e editado entre todos. Durante a edición, engadíronselle varios filtros, música e unha explicación inicial sobre o tema que trata. Espero que vos guste.

Axencia de protección de datos e os menores de 14

Aquí adxunto un artigo que trata sobre os dereitos dos nenos menores de 14 anos con respecto aos seus datos e a súa protección, cando todavía os seus pais interveñen no seu control:  Protección de datos dos nenos menos de 14 anos e os seus pais. 

Despois de ler o artigo, cómpre tratar outro apartado: o cumplimento da Lei de Protección de Datos nos colexios que suben imaxes a súa páxina web sobre as actividades do centro. Actualmente, segundo a situación do colexio podemos atoparnos con tres casos distintos:

Primeiro, podemos atoparnos con centros que directamente non suben fotos a páxina web do centro para evitar posibles reclamacións dos pais que non autoricen aos seus fillos para publicar as fotos. Outros centros en cambio suben as imaxes de forma "ilegal" sen o consentimento escrito polos pais. Por último, outros centros autorizan o subir fotos a páxina do centro no momento no que se realiza a matrícula, como no noso centro. 

De todas estas opcións, unha das mellores considero que é a terceira pois o centro non pode ser denunciado e ten o permiso dos pais. As outras dúas opcións responden a mala aplicación da Lei de Protección de Datos, de xeito que unha vez fartos, os centros optan por subir as imaxes sen permiso ou directamente, non subilas.

Esta situación provén, unha vez máis da incapacidade da sociedade para diferenciar e da tendencia aos extremos. Por suposto que hai que ter moitísimo coidado cos teus datos, sobre todo en internet, xa que constitúen á túa imaxe pública e é comprensible a preocupación dos pais cos casos de acoso e outros que vense nas noticias. O problema é que extrapolamos isto aos colexios, e agora resulta que está mal visto que suban unha foto do teu fillo cos seus amigos celebrando o entroido pois podería verse perxudicado, o que nos fai pensar: como con fotos deste tipo, publicadas por un organismo como un colexio, poden afectarnos negativamente?

Persoalmente, eu daría o consentimento para que os meus fillos saísen nestas fotografías xa que considero que non lle farían ningún mal, pero hai opinións para todo e cada un é libre de escoller, simplemente cómpre pararse a pensar. 

FRIENDS

Eu escollín falar nesta entrada, sobre unha das miñas series favoritas: Friends, a popular e divertida comedia dos 90. A serie, de orixe estadounidense, creada e producida por Marta Kauffman e David Crane, emitiuse por primeria vez o 22 de setembro de 1994 e rematou o 6 de maio de 2004, nada menos que dez anos de emisión nos que mantivo o mesmo espírito cómico de sempre. A serie narra as aventuras dun grupo de seis amigos que viven en Manhattan, Nova York, e que a pesar das circunstancias que se van prsentando na súa vida, a amizade os manten unidos. Estes seis amigos protagonistas da serie son:

Jennifer Aniston encarna a Rachel Green, unha moza consentida, que deixa esta vida para traballar e gañar o seu propio soldo no mundo da moda. Incapaz de concentrarse no que non lle interesa, é amiga de Mónica dende a infancia e mantén unha relación con Ross ao longo da serie.

Courteney Cox interpreta a Monica Geller, unha chef profesional, amante da orde e a limpeza, que adora ser a anfitriona e eficaz en todo o que fai. É a irmá de Ross e mantén unha relación con Chandler co que finalmente se casa e adoptan varios fillos.

Lisa Kudrow  fai o papel de Phoebe Buffay, unha moza vexetariana que traballa como maxasista aínda que gústalle tocar a guitarra. É a máis alocada, distraída e divertida do grupo e a pesar de que pasou a súa adolescencia robando na rúa, é moi inocente e cariñosa.

Matt LeBlanc interpreta a Joey Tribbiani, de orixe ítaloamericana, é o menos intelixente do grupo, muxeriego e adora a comida. Gáñase a vida como actor protagonizando anuncios, obras de teatro ou telenovelas. Xunto con Phoebe, aportan o toque máis humorístico.

Matthew Perry desempeña o papel de Chandler Bing, un personaxe cunha traumática infancia. É o sarcástico do grupo, comeza traballando nun traballo que odia e o abandona pola súa pasión: a publicidade. Foi compañeiro de Ross na Universidade e é o marido de Monica.

David Schwimmer  fai o papel de Ross Geller, o irmán maior de Monica. É doctor en paleontología e na serie traballa nun museo e como profesor. Ao longo da serie mantén varias relacións e cásase tres veces, pero o seu amor verdadeiro é Rachel, coa finalmente casa.

Esta serie da que seguro tedes visto algún episodio, tivo unha gran importancia e conseguiu facer rir e chorar coas historias dos seis amigos a millóns de persoas. Proba disto, é que o último capítulo da serie foi retransmitido nunha pantalla xigante en Nova York, onde a serie e os seus actores despedíronse entre choros e lágrimas cunha audiencia de entre 50 e 60 millóns de espectadores, o que a sitúa como un dos 33 especiais máis vistos da historia. 

Por agora é a sitcom máis vista na historia da televisión aínda que o posto lle está sendo disputado por The Big Bang Theory, outra gran serie, o que non lle quita mérito a esta que leva anos ocupando este posto. Por todos estes motivos e que eu crecín ao seu lado, vivindo con eles as súas historias, quero mencionala hoxe como unha gran serie de entretemento e comedia. Déixovos aquí a intro da serie, coa coñecida banda sonora I'll be there for you do grupo The Rembrandts, creada especialmente para a serie ademais dalgúns enlaces de interese:

http://es.friends.wikia.com/wiki/Portada

http://www.seriesyonkis.com/serie/friends

O Show de Truman (parte 3)

Se fose legal o show de Truman, que parte de resposabilidade tería a audiencia na existencia desde programa? 

Nos atopamos nunha sociedade na que moita xente desexa ver a intimidade dos demáis ou na que os medios de comunicación fan negocio con iso? Nos últimos anos proliferou a creación e evolución dos "relity show" e a TV- lixo, claros exmeplos como Gran Hermano ou Sálvame, véñeno constatar. 

Parece que nunha sociedade que a miúdo só entende de extremos, pasemos de cohibir a liberdade e duns valores anticuados, á venda completa da nosa intimidade. Non estamos falando de que a venda da túa intimidade sexa malo ou non, iso depende do teu xuízo e es libre de escoller. Os programas dos que estamos a falar, mostran a vida das persoas e a súa intimidade, pero non botémoslle a culpa aos medios de comunicación desta TV-lixo, non reside neles o peso desta causa. 

Evidentemente, os medios teñen un papel autocensurador, de xeito que non poden emitir o que lles veña en gaña por moito que esté apoiado pola audiencia; pero tras a posta en marcha dun programa, a súa vixencia en pantalla depende da súa audiencia, da súa demanda. De forma que cada día que pasa, atopámonos con máis programas deste tipo que fan fronte a gran demanda da xente que moitas veces prefire ver a vida doutras persoas ca súa, o cal podemos entender de dúas formas: por unha parte podemos entender, xente cotilla que quere saber o que lle acontece a cada persoa no seu ámbito privado ou persoas que desexan evadirse da súa realidade e que como di Cristof "el programa proporciona esperanza y felicidad a millones de personas", pois a través destes programas esquecen os seus problemas. 

Se o pensamos ben, esta é unha gran vantaxe por exemplo para os gobernos, pois mentres a sociedade e a calidade da vida das persoas empeoran, éstas distraénse e tratan de esquecer os problemas que as rodean por medio destes programas.

Sexa como sexa, a verdade é que a escolla do que ves na televisión é completamente libre, o que nos garante a diversidade de opinión e de programas de entreteñemento; se cabe, sobre o que teríamos que reflexionar é sobre a cuestión ética e moral que supón a venda da intimidade, o por qué de que tanta xente mire estos programas e se este comportamente poderíanos levar ao extremo de crear algo semellante ao Show de Truman. 

O Show de Truman (parte 2)

Caracterización temática e filosófica 

O primeiro que cómpre destacar na caracterización temática da película é o gran significado filosófico que se agocha nela. O primeiro concepto que introduce é a desconfianza, o medo a estar observado que plasma George Orwell no seu libro 1984 co concepto do Gran Hermano. Outro concepto interesante é o de escepticismo que nos leva a plantearnos se o mundo no que vivimos é real, pregunta que pola miña conta, todos nos fixemos algunha vez. A idea do dualismo tamén ponse de manifesto na película recordándonos á alegoría da caverna de Platón ou á película Matrix. 

Plantexa a idea de: É Truman realmente libre? Truman é o obexcto dun experimento no que todo está planificado ao milímetro. Na película el afirma " Nunca has puesto una cámara en mi cerebro" pero a pesar disto, podemos dicir que Truman é si mesmo? Foron eles os que estableceron o seu comportamento en base aos condicionamentos mediante os seus medos? Sería o cáracter de Truman o mesmo de terse criado fóra do plató? 

Todas estas preguntas lévannos a conclusión, de que Truman non é un individuo libre e polo tanto non é "libre de abandonar cuando quiera" como di Cristof. Por outra parte, crea incógnitas difíciles e lonxe de responder por agora como a idea de que as empresas poidan adoptar bebés para utilizalos ao seu antollo, o cal escápase das mans no ámbito lexislativo e que polo menos, na nosa sociedade actual, non podemos comprender moi ben. 

Por último, outro aspecto importante, e que tratarei nunha entrada posterior, é a parte de responabilidade repartida entre: Cristof, o cal afirma que o mundo que creou para Truman é mellor co real (e polo tanto mellor para el, o que choca co dereito de Truman para decidir a súa vida) e que o programa que creou chea de esperanza e felicidade a millóns de persoas; a responsabilidade dos actores que actúan coma cómplices e sobre todo, o apartado que tratarei despois con maoir detalle, a parte de responsabilidade da audiencia.

O Show de Truman (parte 1)

O Show de Truman (unha vida en directo) é unha película estadounidense do ano 1998 protagonizada por Jim Carrey, dirixida por Peter Weir e guionizada por Andrex Niccol. A película foi nominada a tres óscars, ademais de gañar outros premios entre os que se inclúe os Globos de Oro a mellor actor (Jim Carrey), mellor actor de reparto (Ed Harris) e mellor banda sonora (Burkhard Dallwitz).

Valoración IMDb : 8 de 10 

A película cóntanos a historia de Truman Burbank, un home cunha a vida normal sen nada especial nun pequeno pobo, ou isto é o que lle fan creer. Sen embargo, a realidade é que todo é pura ficción: a súa familia, amigos e coñecidos son actores, o seu pobo é un plató de televisión e toda a súa vida está sendo filmada e emitada coma o reality máis prometedor e famoso de todos os tempos. O filme cóntanos a  vida apacible de Truman e como se percata de que todo é un engano. Por outra parte plantéxanos á vez unha manchea de cuestións éticas e morais. 

Persoalmente tiña moitas ganas de ver esta película pois escoitara moi boas críticas dela e sen dúbida, non me decepcionou. Ten unha boa realización, un argumento moi pero que moi imaxinativo, conta cunha magnífica banda sonora, nos achega á figura de Truman, marabillosamente interpretada por Jim Carrey, e da que seguro colleredes moito cariño; e en xeral, a película invítanos á reflexión, o que penso que se agradece se como eu ves cine non pola súa comercialidade senón tamén polo seu contido visual, temática social e demais cuestións filosóficas e moitas veces didácticas, que é o que fai deste xénero concibilo e aprecialo como un arte para disfrutar con ela. Recomendo encarecidamente que a vexades.

Procrastinar

Procrastinar, un verbo do cal pode que moitos non sepan o seu significado pero do que seguro que máis dun o realiza todolos días. Este verbo procede do latín pro ("adiante") e crastinare ("referente ao futuro"), polo tanto é a acción ou hábito de postergar actividades que deben ser atendidas por outras irrelevantes máis agradables. O que isto ven dicir é que cando temos que facer algo, un traballo por exemplo, adoitamos distraermos por mor doutras actividades banais que proporciónannos a excusa perfecta para non traballar, como comer, ver a televisión ou xogar no ordenador.

Sen ir máis lonxe, este verbo correspóndese co tópico de deixar todo para o último día, e isto é o que quere dicir, algo que todos facemos e, quen pode dicir que tras dúas semanas de vacacións non rematou facéndoo todo a víspera pola noite? Esta conducta pouco recomendable pero tremendamente extendida, adoita traer como consecuencia un traballo peor realizado, feito a correr e falta de horas de sono. Dígoo por propia experiencia, pois o exemplo máis claro e cercano de procrastinación é a data na que esta entrada tería que facela e aquí estou a día 10 de marzo facéndoa cun mes de retraso. O meu castigo: 

Visita ao MARCO

O pasado día 20 de decembro, a nosa clase fixo unha saída ao MARCO, o Museo de Arte Contemporánea de Vigo, que depende co Concello da nosa cidade e que polo tanto é completamente gratuíto, o que supón unha gran vantaxes para os amantes da arte coma eu.

A exposición que fomos visitar, e que permanecerá aberta ata o 31 de marzo, recibe o nome de A Balea Negra, pola cor que xa todos coñecemos do fuel e que asociamos a esta traxedia. O proxecto xorde como conmemoración do décimo aniversaio da apertura do Museo, que coincide coa data do afundimento do buque Prestige o 13 de novembro do 2002. A exposición recolle un feixe de material documental como prensa, fotografías, obxectos... ademais de obras de todo tipo onde atoparemos pintura, escultura, video, debuxo ou instalacións. Todas estas aportacións permítennos rememorar aqueles días convulsos na nosa historia e que fan desta data unha das máis recordadas por todos, sobre todo cunha gran incidencia aquí en Galicia, xa que non únicamente supuxo unha gran crise medioambiental senón que tamén foi ligada a unha crise política e unha gran controversia da opinión pública.

Ademais de recordarmos este sentimento do NUNCA MÁIS que uniu non tan só ao pobo galego, senón a moitos países de todo o mundo, a exposición tamén aborda outros temas como a explotación da natureza, o comercio martítimo, a globalización, a outra cara do progreso, os movementos sociais ou a guerra.

Nesta visita, coa axuda das guías puidemos entender o sentido da exposición e sentila máis de cerca. Dentro do museo, podemos atopar diversas obras de arte, pero persoalmente eu quero destacar algunhas:

Esta é a primeira obra que atopamos na entrada. Unha obra a primeira vista un tanto peculiar e que a primeira vez que a vin non a entendín moi ben, pero que cando te paras a observar, escoitar e sentir, a comprendes perfectamente, e que á fin e ao cabo, niso consiste o arte. A obra de Damián Ortega, recibe o nome de Movemento en falso (equilibrio e sostenibilidade económica). Esta escultura, polo menos ao meu parecer, reflicte a nosa dependencia do petróleo e a fraxilidade deste modelo.

A fotografía da esquerda tan só reflexa unha parte do que eu me quero referir. Do que falo é da cantidade de documentación que foi recollida para esta exposición e que outra vez reflicte a gran  repercusión mediática que tivo.

Este é un ensaio fotográfico de 200 imaxes que verdadeiramente impactoume moito pois mostra a outra cara do "progreso" e fainos reflexionar sobre o que moitas veces esquecemos e é que para que nos podamos ter todos os luxos dos que gozamos, e entendamos por luxo simplemente auga limpa, hai outra cara da moeda que o está pagando. O vídeo concretamente mostra a costa de Nixeria, onde atopouse petróleo, o que debería supor unha gran riqueza para a zona, pero unha vez máis a riqueza só pertence a uns poucos mentres que os demais soportan esta situación que na sociedade avanzada e igualitaria da que presumimos non debería ter cabida.

Este é un filme de 50 minutos chamado Lessons of Darkness e tamén pareceume realmente impactante. O video fala da presencia dos Estados Unidos en Oriente Medio pero aludindo á exposición. Deste xeito, amósanse impresionantes imaxes nas que vese como o exército iraquí incendiou os seus pozos de petróleo para que os estadounidenses non puidesen sacar partido deles e ocasionou outra situación de desastre natural pero que contrasta coa de Galicia, xa que está marcada pola avaricia e un descontrol político, que dalgunha forma nos deixan estas imaxes moito máis violentas.

Estas foron algunhas das obras das que quixen falar aquí pero houbo outras tantas que tamén gustáronme moito. Pareceume unha exposición verdadeiramente interesante e cargada de sentimento polo que recomendo a todo o mundo que vaia vela. Eu persoalmente, xa fun 3 veces e en cada unha das miñas visitas descubrín  un novo sentimento, un novo punto de vista, unha nova forma de entender toda esta historia e de sentila aínda máis se cabe. Aquí vos deixo o vídeo de introdución da exposición, un video impactante e espeluznante que espero vos guste e vos anime a visitala.